Pühringerhütte i Elm - dwa magiczne dni w sercu Totes Gebirge

Totes Gebirge... Region, który skrywa przede mną jeszcze wiele wyjątkowych miejsc. Lubię tamtejszą szorstką, wyglądającą jak zastygnięta lawa skałę. I te jeziora, dosłownie na każdym kroku. Czyste, chłodne, przeurocze. Perfekcyjni towarzysze gorącego dnia na górskim szlaku. Dzisiaj zabiorę Cię w samo serce tych gór, do jednego z najciekawszych okolicznych schronisk - Pühringerhütte.   

Już podczas zbliżania się do miejsca początkowego, wiedziałem że będzie to piękna wędrówka. Na dzień dobry przywitało nas największe jezioro Styrii - duże i ciepłe Grundlsee. Mimo ponad 30 stopniowego upału nie skorzystaliśmy z chłodzącej oferty tego zbiornika. Późna godzina zmotywowała nas do ruszenia na szlak. 

Auto zostawiliśmy przy Gasthofie Veit w samym centrum miejscowości Gößl. Koszt to ok. 10 euro za dobę, raczej nie ma sensu szukać tu oszczędności - praktycznie wszystkie miejsca w okolicy były płatne z tego co widziałem. Stamtąd znaki pokierowały nas w stronę dzisiejszego celu - Pühringerhütte. Początek trasy dał nam naprawdę w kość - największe przewyższenie zdobywa się przez pierwszą godzinę marszu. W połączeniu z ponad 30 stopniami gorąca było to wyzwanie wymagające dużych ilości wody.   

Najbardziej uroczy zbiornik genów na świecie Na szczęście mordęga nie trwała wiecznie i wkrótce zaczęło się robić przyjemnie. Po około 1,5 marszu ujrzeliśmy cud natury - Vordere Lahngangsee. Śliczne i ekstremalnie czyste jezioro.

Jest ono na tyle czyste, że od 60 lat nie prowadzi się tutaj połowów, tylko używa się go jako naturalny zbiornik genów dla Złotopstrąga - lokalnego rarytasu odławianego w niżej położonym Grundlsee.

Zarobiliśmy szybką przerwę na jedzenie, tym razem bez kąpania. Kąpanie będzie w drodze powrotnej. Dalsza droga była bardzo przyjemna, przebiegała ona w otoczeniu skał typowych dla Totes Gebirge. Ciemność zbliżała się wielkimi krokami, w końcu ujrzeliśmy jarzący się czerwienią Rotgschirr. Znak, że schornisko jest coraz bliżej ! Po chwili zbliżyliśmy się do Elmsee i ujrzeliśmy schronisko. Piwo ! Pühringerhütte to bardzo fajne miejsce, obsługiwał nas klimatyczny górski hiszpan. Jako, że mieliśmy psa ze sobą to dostaliśmy cały Winterraum tylko dla siebie. W środku sezonu ! Tyle szczęścia ! Przed snem udało nam się jeszcze trafić na letnią burzę. Uwielbiam burze w górach. Oczywiście gdy mam dach nad głową i niekoniecznie jest to namiot.

Schronisko majaczy w oddali, najwyższy czas!

araz po przepysznej jajecznicy zebraliśmy zdobywać szczyt. Elm to wysoki na 2128 metrów szczyt, czyli czeka nas niecałe 500 metrów przewyższenia.   

Łatwizna ! Początek trasy był trochę błotnisty i szło się nieciekawie, ale po 15 minutach zaczęła się ta specyficzna okoliczna skała. Bardzo wygodna do chodzenia i wspinaczki, ale stracenie równowagi poza szlakiem może być bolesny i krwawy.

Po jakiejś godzince przyjemnej wędrówki stanęliśmy na szczycie. Widok był naprawdę godny. Bardzo dobrze widać było rozległy Dachstein z jego imponującymi lodowcami, a także całe Totes Gebirge - morze skał wyglądających jak stopione jedną bryłę. Uwielbiam to

Po krótkiej przerwie na nasycenie się widokiem ruszyliśmy z powrotem do schroniska, gdzie po uzupełnieniu niedoboru chmielu ruszyliśmy w drogę powrotną. Oczywiście tym razem nie odmówiliśmy sobie kąpieli w Vordere Lahngangsee. To było coś pięknego, dostałem drugie życie dosłownie ! Zejście na dół minęło bezproblemowo, po dotarciu do samochodu udaliśmy się na posiłek do Gasthofu Veit, gdzie zaparkowaliśmy. Jedzonko było w miarę, aczkolwiek obsługa do najuprzejmiejszych nie należała. Następnym razem znajdziemy sobie inne miejsce na zapełnienie żołądków   

Jest to technicznie prosta i przy dwóch dniach kondycyjnie mało wymagająca trasa. Jeziora po drodze po prostu zwalają z nóg, a Vordere Lahngangsee jest idealne na orzeźwiającą kąpiel, czy nawet dłuższy piknik w przepięknych okolicznościach przyrody. Ja na pewno tam wrócę, może spotkamy się na szlaku ?   Jeżeli spodobał Ci się mój wpis to udostępnij go swoim znajomym. Dziękuję !