Tauplitzalm: wędrując alpejskim ogrodem botanicznym

Salzkammergut to region o bogatej historii, z niesamowitymi jeziorami i przepięknymi górami. Moje buty aż się grzeją słysząc tą nazwę. Tauplitzalm jest płaskowyżem znajdującym się na wschodzie tej krainy. Stanowi on interesujący cel zarówno zimą, jak i latem. Przekonaj się dlaczego w dalszej części wpisu! Jeżeli chcesz się od razu dostać do relacji z poszczególnych dni, możesz to zrobić tutaj: 

Tauplitzalm znajduje się na wysokości 1600 do 2000 metrów nad poziomem morza. Do góry można dostać się kolejką linową, albo drogą asfaltową z miejscowości Tauplitz. Samo Tauplitz od Wiednia dzielą 3 godziny jazdy.   

   Osoby korzystające z komunikacji publicznej mają w miarę prosty dojazd - potrzeba tylko 1 przesiadki, a cała podróż zajmie ok 4 godzin. Szczegóły na dole wpisu ! Tauplizalm leży na skraju pięknego, nietypowego pasma Totes Gebirge które ma charakter krasowego płaskowyżu. Drugiego dnia próbowałem zdobyć szczyt Großes Tragl. Burza mi to uniemożliwiła, ale dostałem się powyżej linii drzew i zdąrzyłem odczuć niesamowity klimat tych gór. Miejsce to zajmuje ważne miejsce w historii austriackiego  narciarstwa - już w 1910 roku powstały tu pierwsze schroniska i szkoły jazdy. W 1935 roku wybudowano tutaj jeden z pierwszych wyciągów Austrii. Skutkuje to świetną infrastrukturą zarówno zimą (obecnie jest tutaj 6 wyciągów), jak i latem. Liczne schroniska i hotele zapewniają zróżnicowaną ofertę, a także umiarkowany jak na Austrię poziom cen (nawet w środku sezonu nie ma problemu ze spontanicznym znalezieniem noclegu, który nas nie zrujnuje). Dla większych grup widziałem całkiem ciekawe oferty samodzielnych domków do góry (ceny od ok 100 euro za niemały domek, ale było to przed 3 laty). My się zatrzymaliśmy w schronisku Hollhaus (które bardziej jest pensjonatem), znajduje się ono na samym początku i należy do Alpenverein. Osoby posiadające kartę członkowską mogą liczyć na zniżkę. My nie posiadaliśmy i zapłaciliśmy ok. 30-35 euro od osoby ze śniadaniem (nie było ono rewelacyjne).

Po dotarciu na miejsce i zostawieniu rzeczy w Hollhaus ruszyliśmy na najbardziej popularną tutaj rundę 6 jezior.

 Trasa wiedzie przez 6 zbiorników, nie wszystkie zasługują na miano jeziora (raczej większej kałuży :)). Nie robi mi to wielkiej różnicy, bo jest naprawdę przepięknie ! My robiliśmy tą trasę w najpiękniejszym okresie - pod koniec czerwca. I Tobie też polecam ten czas, bo wtedy przyroda potrafi dosłownie oszołomić. Niektórzy tylko specjalnie dla roślinności przyjeżdżają w te strony. Przełom czerwca i lipca to idealny moment ! Tauplitzalm jest często nazywane naturalnym ogrodem botanicznym, co w ogóle nie jest przesadą. Łąki dosłownie obsypane są rzadkimi gatunkami alpejskich kwiatów, ich barwa bije po oczach, a bogactwo zapachów oszołamia.

Pierwsze jezioro na naszej drodze trafiamy już po jakiś 10 minutach. Jest to niewielkie Krallsee. Dalsza droga prowadzi nas do dużego Großsee, za którym ukrywa się niewielkie Märchensee z bardzo ciepłą wodą - najlepsze do kąpania ze wszystkich zbiorników, które napotkamy.

Im dalej, tym jeziora stają się coraz bardziej piękne. Tauplitzsee chwyciło mnie za serce, ale tak naprawdę to znajdujące się dalej i trochę niżej Steirersee jest hitem wyprawy. Ale za nim do niego dotrzemy możemy się posilić pysznym jedzonkiem i przepięknym widokiem w Steirerseehütten.

Ostatni odcinek wyprawy - wiodący na dół - do samego Steirersee jest trochę bardziej wymagający od pozostałej części trasy. Droga wiedzie wąską ścieżką z dużą ilością korzeni - trzeba uważać przy stawianiu kroków. Tamtego dnia temperatura była bardzo wysoka, duchota gęstej kosodrzewiny utrudniała marsz. W końcu zeszliśmy do Steirersee i poszliśmy dalej do Schwarzensee, którego brzeg był okupowany przez krowy. Jeżeli masz ochotę i czas, to możesz iść dalej do Leistenalmhütte. To jest 5km i ok 1,5h dodatkowego marszu. My woleliśmy spożytkować ten czas na piknik i kąpiel w Steirersee.   

Warto wspomnieć, że mimo szczytu sezonu i upalnej pogody przez większość czasu byliśmy na szlaku sami. Po wypoczynku zebraliśmy się w drogę powrotną do Hollhaus. To był zachwycający dzień!   

Będąc pod wrażeniem piękna dnia pierwszego, zebraliśmy się w miarę wcześnie i postanowiliśmy zdobyć Großes Tragl, piękny szczyt widokowy o wysokości 2163 m.n.pm. Pogoda była duszna, tak jak dzień wcześniej, ale humor i motywacja pchały nas do przodu. Droga wiedzie do Steirerseehütten, ale tym razem nie schodzimy do jeziora, tylko zgodnie ze znakami idziemy szlakiem w lewo, pod górę.

Tutaj, w przeciwieństwie do dnia pierwszego, przewyższenie jest już większe. Co w połączeniu z duchotą gęstego iglastego lasu było męczące, ale po jakiś pół godziny zostawiliśmy linię drzew za sobą i weszliśmy w wyjątkowy krajobraz Totes Gebirge.

Kto był chociaż raz w tych okolicach, ten wie co mówię. Kto nie był może zobaczyć na zdjęciach, ale jak zwykle w najmniejszym stopniu nie oddają one tego klimatu co w rzeczywistości.   

Wędrując po Totes Gebirge trzeba uważnie obserwować szlak, żeby go nie zgubić. Schodzenie ze szlaku tutaj to bardzo niebezpieczna sprawa - charakter tych gór sprawia, że pełno jest wszędzie bardzo głębokich szczelin.   

Niestety nie było nam dane zobaczyć słynnej panoramy ze szczytu, gdyż musieliśmy zawrócić z wysokości ok. 1900 m.n.p.m ze względu na nadciągającą letnią burzę. Ale i tak wrażenia były niesamowite i dało się odczuć atmosferę tych gór. To był mój pierwszy kontakt z Totes Gebirge. Nie ostatni oczywiście :)