Pottschacherhütte: rodzinny szlak z galerią sztuki w tle

Kwiecień, dwadzieścia stopni, zero wiatru. Takie warunki w okolicach Wiednia to rzadkość, którą trzeba wykorzystać natychmiast. Szukaliśmy czegoś krótkiego, z schroniskiem na końcu i możliwością zabrania sześciolatka bez ryzyka buntu na połowie trasy. Pottschacherhütte pojawiało się w rozmowach z lokalsami tak często, że w końcu musieliśmy sprawdzić, o co tyle szumu. Spoiler: szum był uzasadniony.

Start w centrum Prigglitz, przy urzędzie gminy – auto zostawiasz dosłownie obok tablicy ze szlakami. Czerwone znaki prowadzą w górę od pierwszych metrów. Nie ma tu żadnego nudnego rozgrzewkowego odcinka przez las – panorama otwiera się praktycznie natychmiast i z każdym zdobytym metrem robi się tylko lepiej.

Pięć kilometrów dystansu i niecałe 300 metrów przewyższenia rozłożone są równomiernie, bez żadnych paskudnych niespodzianek w stylu "ostatnie 200 metrów pionowo w górę". Ścieżka jest szeroka, dobrze utrzymana, miejscami kamienista, ale nigdzie nie wymaga asekuracji ani trzymania dziecka za rękę. Dwie godziny czystego marszu – licząc z przystankami wychodzi bliżej trzech.

Droga powrotna przez Gasteil to zupełnie inna bajka. Ostatni kilometr prowadzi przez Gut Gasteil – szesnastohektarową galerię sztuki pod gołym niebem. Wielkoformatowe rzeźby i instalacje porozrzucane po łąkach, między którymi snują się krowy. Surrealizm w najlepszym wydaniu. Sześciolatek był przekonany, że trafiliśmy do jakiegoś filmu.

To klasyczna rodzinna wycieczka. Żadnej ekspozycji, żadnych łańcuchów, żadnego piargu. Jeśli Twoje dziecko jest w stanie przejść godzinę bez noszenia na barana, da radę. Mój sześciolatek, który regularnie chodzi z nami w góry, wszedł bez marudzenia – ale widziałem też rodziny z czterolatkami, które radziły sobie równie dobrze.

Kondycja wymagana? Solidne 3/10. To nie jest trening przed Grossglocknerem. Ale te 281 metrów w górę jednak istnieje, więc kompletny kanapowiec poczuje łydki.

Dla hardkorowych górołazów: traktuj to jako przystawkę. Z Pottschacherhütte możesz iść dalej na Waldburgangerhütte, Knofeleben, a jak masz zapas energii i ambicji – nawet na Schneeberg (2074 m n.p.m.). Wtedy robi się poważnie.

Parking przy urzędzie gminy w Prigglitz – darmowy, kilkanaście miejsc. W weekendy bywa tłoczno, ale nie tragicznie.

Pottschacherhütte (914 m n.p.m.) działa od 1962 roku i widać, że gospodarze wiedzą, co robią. Porcje solidne, ceny uczciwe jak na alpejskie standardy. Klasyczna Jause z lokalnym serem i wędliną, albo Kaiserschmarrn dla tych, którzy uważają, że słodkie po podejściu to podstawa. Piwo zimne, widok z tarasu na okoliczne grzbiety – czego chcieć więcej?

Sprzęt? Normalne buty trekkingowe wystarczą. Kijki opcjonalne, raczki zbędne. W kwietniu na szlaku było sucho, ale po deszczu kamienie mogą być śliskie – wtedy kijki się przydadzą.

Ciekawostka dla miłośników historii: Prigglitz to starożytne zagłębie miedzi z epoki brązu. Wykopaliska z lat 2010-2014 odkryły tu całe centrum produkcji – kopalnie, osady górników, warsztaty odlewnicze. Miedź stąd była tak czysta, że handlowano nią w całej Europie Środkowej. Dziś po kopalniach nie ma śladu, ale świadomość, że depczesz po ziemi, którą ludzie eksploatowali 3000 lat temu, dodaje miejscu głębi.

Idealna wycieczka na dzień, gdy chcesz pokazać dziecku góry bez ryzyka traumy – a na deser dostajesz galerię sztuki, której nie spodziewałbyś się nigdzie w Alpach.